هنر تصویر سازی از شاخه هنرهای کاربردی می باشد که تصویرگر برای بیان ایده ها و ادراک خود از عناصر تجسمی به بهترین نحو سود می جوید.
در دنیای معاصر، هنر دیگر معنای و مفهوم قدیم خود را ندارد. با تخصصی شدن هر روزه دنیا، رشته های جدید نیز شخصیتی مستقل می یابند و محدوده خاصی را تحت نفوذ خود قرار می دهند. یکی از شاخه های جدید و البته جذاب امروز در دنیای هنرهای تجسمی، رشته تصویرسازی یا تصویرگری است.
لازم به تذکر است که هرچند رشته ای به نام تصویرسازی پدیده ای جدید و مربوط به عصر معاصر است، اما پیشینه حضور آن در جوامع انسانی به دوران های بسیار کهن باز می گردد. از آن زمان که بشر برای ثبت وقایع و اتفاقات زمانه خود دست به خلق تصویر زد، تصویرسازی شروع شد. به یک عبارت تصویرسازی از گذشته های بسیار دور، در تمدن های مختلف به بیان موضوعات، آیین ها، فتوحات و مواردی از این دست پرداخته است و به خوبی توانسته زینت بخش بناها (داخلی و خارجی)، ظروف (سفالی، فلزی و چوبی) ، جنگ افزارها و لباس ها، کتاب آرایی ها و دیگر ملزومات انسان باشد.
در گذشته هنرمندانی را که به این امور می پرداختند نقاش، نگارگر، مجسمه ساز، حجار، قلم زن و... می نامیدند. به تدریج و با رایج شدن آثار مکتوب در قالب کتاب و رساله، این حرفه به جایگاه واقعی خود دست یافت و توانست در قالب متون ادبی، حماسی، مذهبی، علمی و ...به حیات خود ادامه می دهد.
امروزه تصویرسازی یا تصویرگری، یکی از شاخه های هنرهای تجسمی است،و به نوعی از اثر خلاقانه ی تصویری گفته می شود که القاکننده ی تجسمی یک مفهوم یا روایت با فرم بصری است. این مفهوم و روایت می تواند داستان، شعر، مقاله ای در روزنامه و کتاب و حتی تبلیغات تجاری، سرگرمی ها و اشکال و فرم های روی کالاها و لباس ها باشد.